Casus: Het verhaal dat hét gevoel van de Utrechters uitsprak: Kasteel Vredenburg met Stadsfontein 

‘Kun je even wat herrie voor me maken?’ Met die vraag kwam Wouter van Dam half juni bij me langs. Hij had een mooi idee. En daarmee gingen we drie weken lang de barricades op. Het gevolg: zeker 9 publicaties in de media, honderden heftige reacties, een online bereik van duizenden mensen en een enorm levendige discussie over kunst en Kasteel Vredenburg met Stadsfontein. 

Vredenburg kasteel stadsfontein

‘Het is vijf keer niks, dus ik stem niet.’ ‘Ik kies voor dat kunstwerk, want dat is de minst erge optie.’ Dat waren vooral de reacties op de internetverkiezing van de gemeente Utrecht. Ruim 80% van de reacties waren negatief over alle deelnemende kunstwerken. En optie 6 ‘Geen van deze kunstwerken op het Vredenburg!’ ontbrak. Dus kwamen we als inwoners van Utrecht in actie.

Publiekslieveling worden

Ons eerste doel was er voor te zorgen dat Utrechters achter ons gingen staan. Zonder hen geen kans van slagen. Daarom koos ik voor de strategie van publiekslieveling worden. Alleen als Utrechters in beweging kwamen, maakten we als buitenstaanders kans om voet tussen de deur te krijgen bij de gemeente.

De heersende onvrede én dat wij wel hun wensen in het plan verwerken gaven we daarom de nadruk in ons verhaal. Herkenning spreekt immers aan. Hét verhaal was in feite daarmee het eerste ontwerp van Kasteel Vredenburg met Stadsfontein.

Ons verhaal verwoordde het gevoel van de Utrechters.

In één oneliner raakten we de kern: ‘Ik weiger het beste van het slechtste te kiezen.’ 

Onze online basis voor informatie, het stellen van vragen en om deel te nemen was de website. Door de opbouw, de manier waarop we ons verhaal presenteerden, namen mensen ons meteen serieus. Tenslotte kan iedereen wel een idee hebben en wat roepen. Maar wij toonden meteen aan dat we niet iedereen zijn.

Met de website wilden we het publiek duidelijk informeren, met ons verhaal hen enthousiasmeren. De betrokken partijen zoals de gemeente Utrecht wilden we laten zien dat we rekening houden met de door hen gestelde technische en financiële eisen. En dat we een realistisch breed gedragen plan hebben.

kasteelfontein vredenburg stadsfontein

Utrechters reageren

Het verhaal sprak onmiddellijk de (verbeelding van) Utrechters aan. Uitproberen op social media of de informatie goed overkwam was er niet bij. Het ging meteen los ging met de reacties. Het verhaal werd massaal gedeeld. Nog voordat ik het persbericht kon versturen nam het Algemeen Dagblad al contact op voor een interview.

Meer publicaties volgden, zoals in de DUIC en het Stadsblad Utrecht. Ook verscheen deze keiharde column. Dankzij een slimme tactiek bereikten we vooral op Facebook meteen veel Utrechters: gemiddeld 2500 personen per bericht. Een lawine aan ongezouten reacties raasde op social media over Utrecht heen.

Online ging ik in privéberichten het gesprek aan met fans en vroeg hen om hulp bij het delen van berichten. Dat persoonlijke contact vergrootte de actiebereidheid bij de mensen. De openbare online discussies lieten we bewust door Utrechters zelf voeren, want meningen zijn meningen. Bovendien, voor of tegen, elke mening vonden we een waardevolle bijdrage en vergrootte de aandacht voor ons plan.

Het grote verschil.

Ruim 80% van de reacties waren positief over ons kunstwerk.

Sterker nog, over ons idee!

We hadden geen professionele visualisatie, geen kunstenaar, alleen maar ons verhaal.

Toezegging politiek…

Na de eerste publicaties stelde de politiek vragen over de gemeentelijke internetverkiezing aan wethouder Everhardt. We vernamen dat de wethouder deze toezegging had gedaan en ons plan op een gelijkwaardige manier in de besluitvorming zou meenemen.

De Meer en Van DamGoed nieuws, alleen moesten we nu wel als de sodemieter een kunstenaar vinden die ons ontwerp op professionele wijze kon visualiseren. Willem Noyons was bereid om ons te helpen. Daarmee ging nog een wens van de Utrechters in vervulling ging: een Utrechtse kunstenaar.

Aandacht creëert druk

Op het Stadskantoor schoten de wenkbrauwen van ambtenaren flink omhoog toen ik contact opnam over de gelijkwaardige kans die ons was toegezegd. Vooral toen ik vroeg om gelijkwaardige middelen.

Dankzij de vele media-aandacht en tientallen reacties van het publiek kregen we na enig aandringen de benodigde documentatie. Mét speciale toestemming van wethouder Everhardt, zo vertelde de ambtenaar. Gelijkwaardige middelen kregen we echter niet, omdat de gemeente ons als burgerinitiatief ziet.

Eigen internetverkiezing

De kunstenaar ging aan de slag ging met de visualisatie van Kasteel Vredenburg met Stadfontein. Wouter besprak de technische details met de fonteinenbouwer en werkte de financiële onderbouwing uit. En ik startte onze eigen internetverkiezing met als voornaamste insteek Utrechters alsnog te laten stemmen op de ontbrekende optie 6. Tenslotte moet er eerst iets afgebroken worden om iets nieuws te kunnen bouwen.

Het doel was om aan te tonen dat ons plan minstens evenveel stemmen kreeg als het winnende kunstwerk. Reden hiervoor was dat we vernamen dat de wethouder zijn toezegging waarschijnlijk niet zou nakomen en de politiek dan een vuist kon maken.

Met nog anderhalve week te gaan tot de vergadering van het college van B&W op 4 juli 2017, maakte ik de laatste ontwikkeling bekend. Het zorgde voor de nodige verontwaardiging en leverde ons wederom artikelen in de media op: Algemeen Dagblad, DUIC en op Nu.nl. Binnen enkele uren hadden we de eerste 300 stemmen.

Het bereik van de facebookberichten steeg naar 5000 tot 15.000 mensen. De reacties van de Utrechters gebruikte ik in de nieuwsbrieven naar Utrechtse organisaties om hun stem én mening elders zichtbaar te maken. Deze werden dan ook goed gelezen, vaak geopend en veel doorgestuurd. Geleidelijk steeg in de derde week het aantal stemmen naar de 500. Terecht wilden een aantal mensen eerst iets zien, voordat ze hun stem gaven. Echter, we hadden geen visualisatie om te tonen.

Visualisatie live

Zaterdagavond 1 juli 2017, drie dagen voor de deadline, ging de eerste – incomplete – visualisatie live. Qua timing kon het niet erger. We vernieuwden zo snel we konden het verhaal op de website en verspreidde het nieuws online. Utrechters hielpen mee het nieuws te delen. DUIC pikte het nieuws zondagochtend meteen op en publiceerde dit artikel

Kasteel Vredenburg met Stadsfontein

Het leverde ons dik 300 extra stemmen op. En dat met een incomplete visualisatie, slechts twee dagen om het bekend te maken aan alle Utrechters, met weinig middelen tot onze beschikking. De reacties waren lovend, zeker toen we maandagmiddag laat een tweede volledige visualisatie konden presenteren.

Ook kritische Utrechters lieten van zich horen deze dagen. Sommige van hen met waardevolle suggesties als het toevoegen van het standbeeld van Trijn van Leemput, wat vanuit historisch oogpunt zeer interessant is.

De resultaten

vredenburg-tweetDinsdagochtend 4 juli 2017 hebben we ons plan en 800 stemmen aangeboden aan D66 wethouder Everhardt. Hij vertelde dat hij niets heeft toegezegd en dat hij niets met ons burgerinitiatief, het plan en de stemmen gaat doen.

Later die dag maakte de gemeente Utrecht bekend dat het mozaïek de winnaar van de internetverkiezing is. En als je de online reacties leest, zoals onder dit artikel, dan zijn Utrechters “blij” met het door hun gekozen kunstwerk, toch?

 

Wilt u ook digitale herrie voor uw zaak?

Drie weken lang stond hét verhaal van Kasteel Vredenburg met Stadsfontein in de picture. De campagne bracht een ongekende (social) media lawine teweeg en zorgde voor een enorm levendige discussie onder Utrechters.

Wilt u ook een discussie op gang brengen, ondertekeningen verzamelen, aandacht voor uw producten, diensten of doelen? Neem dan vrijblijvend contact op met de Digitale Herrieschopper.